تا حالا پای آدمایِ زیادی به اینجا باز شده. پسرعموی بابام، همکلاسیم، مدیر، معلم ادبیات مدرسهم، معلم المپیادم و حتی علی. اما آه خدا. اینکه اخیراً پای 《 در و دافا》ی باشگاه انقلاب به اینجا باز شده، باعث میشه بخوام بخاطر احترام به ساحتِ معظم وبلاگنویسی و صیانت عرصهی وبلاگ از حضور این موجودات اینستاگرامی(...

معلمبودن چیز ترسناکیست. منظورم این نیست که من حالا یک معلم واقعی تماموقت هستم یا هر چه. منظورم آن جایگاهِ والاییست که وقتی پشت میز مینشینی برایت قائل میشوند. من تا دیروز دانشآموز آن مدرسه بودم.

1- به شدت سر تولدم فیریکی شدهم. فیریکیشدن هم اصطلاحیه که معادل خوبی براش ندارم، اما میترسم و حساسم و وسواس گرفتهم. در یکسال گذشته، بعد از اون تولد وحشتناک( اوه بله. حتی یادآوریش هم حالمو بد میک

حالا و از پست قبل، چیزهای زیادی تغییر کردهاند. آنشب، در یک لحظهی کوتاه از آنشب و توی سمکافه همهچیز بهم ریخت. [ بعد از نوشتن جملهی قبل 5 دقیقه هیچ حرکتی نکردم. فکر کردم که چطور بنویسم همهچیز چ

زیر یه ویدیویِ یوتیوب، یکی کامنت گذاشتهبود شیعهها اصلا محمد رو بعنوانِ پیامبر قبول ندارن. فکر میکنن علی باید پیامبر میشد. من که جواب دادم، چندنفر دیگه ریپلایم کردن که بله. مشخصه که شیعهها اینطور

این روزا که از سرکوچه رد میشم، هربار به تو فکر میکنم که اسمتم نمیدونستم. هزاربار توی راهرو میدیدمت و سلام نمیکردم. که یهبار توی کوچه، گمان کردم تنهام و جلوی تو رقصیدم. بعد دیدمت و برات سرتکون د

ه. از خودم میپرسم که آیا واقعا دورهی عشقهای بیحساب و کتاب تموم شد؟ آیا سنِ مسابقه برای زودتر پول پیدا کردن و تاکسی رو حساب کردن، تموم شد؟ آیا روزایِ ست نبودن و وقتی که عجله دارین، برای کمک ظرفای خ

امشب هزارتار اسم میتونست داشتهباشه، که هیچکدومشون توصیف صحنهی بالا رفتن پرده نیستن. صحنهی استرس. اون لحظه که انگشتام ازم تبعیت نمیکنن،چون مضطربم و یه سالن آدم زل زدن بهمون. به امشب میشد هزارت

من هنوز حالم خوبه. روی ابرام. چنانِ زندگی و جوونیای تو وجودم رفته که آروم نمیگیرم. تپش قلبم کندتر نمیشه. فقط دلم میخواد بدوم و آواز بخونم. تو بارون میدویدیم و از گشت فرار میکردیم و با پیانو ویگن

گفتی نکتهها چون تیغ پولادست تیز. گفتی گر نداری تو سپر واپس گریز. درسته؟ یادته؟ یه قدم رفتم عقب. اما شیرین می گفتی و چاره نبود از المپیاد. چاره نبود. سوار قطارِ اجباری بودیم که میرفت تا بیفته تو درّ

یه چیزی تو تاریخ بیهقی هست. که یکعده هستن، به اسم ترکمانان. کلا اونگوشهن. یه باد تند که تو پایتخت میاد، یه حاکمِ کوچیک که خراج نمیده، یه اختلاف که پیش میاد یا یه سپاهسالار که عوض میشه؛ از اونگو

بابام برام کتاب میخره 《 خودت باش دختر》 ، و هنوز مسافرتِ بدون خانواده رفتنِ یه دختر؛ چیزیه که باعث میشه چشمای مامانم گرد شه. داشتم فکر میکردم من که دوتا گزینه بیشتر ندارم. یا طبق معمول سخت بهش میرسم، یا راحت میرسم. ولی این نسل خیلی اذیتن. بیشتر از ما. ما یه کاریش میکنیم، اما اونا احتمالا هیچوقت نمیفه...

خدایا، میخوای یه شانس دیگه به خودت بدی برای دخالت تو دنیا؟ پس بذار من همینشکلی بمونم. خدایا، من یه بغل گنده ی گنده دارم واسه بچه های طفلکِ هر زلزله. واسه گنیجشکایِ کوچولوی یتیم یمن. تو کیفم، پر از

توی این کتابِ جدیدی که دارم میخونم، نوشته بخشی از وجودتون وقتی اتفاقهای بدی براتون میوفته نفس عمیق میکشه و خوشحال میشه. چون دیگه کسی ازتون توقع خاصی نداره. همین که زنده بمونین و ادامه بدین کافیه.

چندسال سر و کله زدن با کتابهای مختلف، از برونتهها گرفته تا موراکامی و نادرابراهیمی و گابریل گارسیا؛ باعث شده وقتی از دیشب زیر لب تکرار میکنم که 《 هفدهمین سال زندگیت را تمام کردی》 ، منظورم این نباشد

آه. دیگه حتی به خوب شدن فکر هم نمیکنم. کاش حداقل توی دورهای به دنیا میومدم که افسردگی و مشتقاتش دستمالی شده و لوث شده نبود. فقط همین.

دراز کشیدم رو تختم، گلوم داره دوتیکه میشه، استخونام دارن تیکهتیکه میشن، سرم داره نصف میشه و همزمان که برای بالا نیاوردن تمرکز میکنم؛ دعا میکنم سایمون بیکر آخرین مردِ جذابِ روی کرهی زمین نباشه. حتی تصورم راجعبه یوسف پیامبر هم یه همچینچیزیه. :))

دیشب موقع خواب، واسه جلوگیری از دیوونه شدن از غصه، اومدم که به خودم دلداری بدم. گفتم عیب نداره. عوضش با تحمل یهوییِ همهچی، بزرگ میشم. امروز ساعت دهِ صبح، با صدای شیههی عجیبی از کوچه، شاهنامه خوند

بابا، چه   دنیا  ی عجیبیه. آدما تو نافِ آمریکا بیخانمانن، مکزیکیا اذیتن، ترامپ و کابینهش سرِ سوریه دارن دعوا میکنن(!)، دانشجوهای علوم تحقیقات میمیرن، بخاری بچهها تو یه مدرسهی غیردولتی آتیش میگیره و

منبعِ شاهنامهی امسال، رستم و اسفندیاره. اگه از قسمتِ مرگِ اسفندیار سوال بدن نمیتونم جواب بدم. سهبار تاحالا خوندمش وهرسهبار اینقد گریه میکنم که زورکی میفهمم چی داره میشه. کاش تو ادبیاتِ ایران دههزارتا فردوسی داشتیم.